Is Yves Desmet een intellectueel? Caput twee. (victa placet mihi causa)

Zoals u misschien niet weet, maar Yves Desmet heeft wetenschappen gestudeerd. Als alumnus van de VUB werd hij meer bepaald gevoed met de “communicatiewetenschap”. Alumnus is een moeilijk woordje, maar ik geef het dan ook in de nominatief, mannelijk, enkelvoud, wetende dat een vorm als één der alumnorum al snel voor verwarring of zelfs onbegrip kan zorgen.
Laten wij eens kijken wat onze communicatiewetenschapper vandaag in De Morgen te vertellen heeft:

Autist
Drie zaken zijn bijzonder klaar geworden tijdens de voorbije procesdagen tegen Hans Van Themsche. Vooreerst dat psychiatrie duidelijk niet onder de noemer van de exacte wetenschappen geklasseerd mag worden, maar dat in functie van de opdrachtgever en niet in functie van de patiënt totaal verschillende diagnoses gesteld kunnen worden. Een mens zou twee keer nadenken alvorens psychiatrische hulp te zoeken.

Tot hier volgen wij. Desmet zijn woordkeuze is grof en ongenuanceerd, maar dat is een kwestie van stijl en gewoonte, en zijn communicatiewetenschap zit er wellicht voor niets tussen. Zo insinueert die verfijnde Desmet dat psychiaters maar één motto kennen: wiens brood men eet diens woord men spreekt.
Iedereen weet natuurlijk ook zonder Desmet dat psychiatrie geen exacte wetenschap kán zijn, evenmin als geneeskunde of zelfs recht. Maar bon, als dat mijnheer zijn premisse is, dan doen we het er voorlopig mee. Overigens lijkt mij eenzelfde motto ook bij andere beroepsgroepen voor te komen, ik denk hier aan politicologen, enquêteurs en journalisten.

Misschien kennen sommigen onder u het menu waarmee communicatiewetenschappers gevoed worden aan de VUB, en dan kunnen zij mij vertellen of daar ook een portie (formele) logica bij zit. Het is mijn indruk van niet, want al gebruikt Desmet verderop enkele moeilijke woorden als equatie, automatisch e.d., hij lijkt niet te beseffen dat je binnen één redenering de termen niet van betekenis mag laten veranderen. En het gaat dan niet over waar/onwaar Yves, maar over geldig/ongeldig. Zo, dat weet je alweer bij! en nu schrijf je in het vervolg niet meer:

[…] racisme bestaat niet in dit land, hooguit kan er sprake zijn van autisme. Het volstaat dezer dagen wat op zichzelf betrokken te zijn, er weinig vrienden op na te houden en wat veel videospelletjes te spelen om dat ziektebeeld opgeplakt te krijgen. Dat is niet alleen ronduit beledigend voor de talrijke ouders van echt autistische kinderen, […].

Desmet, in zijn naïef populisme, begint daar ineens over “echt autistische kinderen”! Uit de psychiatrie kan hij die term niet gehaald hebben, want vanuit zijn eigen premisse vertelt die wetenschap n’importe quoi, en nog op commando ook.
Misschien is het een term uit Yves zijn eigen tak van wetenschap? Misschien is het menu van de communicatiewetenschappen wel een soort gastronomische wandeling, die hem op de duur in staat heeft gesteld om te oordelen over gelijk welk onderwerp, en hierbij zelfs waarschijnlijkheden te formuleren (een moeilijke tak van de wiskunde).

[…] dat advocaten geen medici zijn: zelfs als de diagnose van autisme voor een stukje zou kloppen, hoe onwaarschijnlijk ook, dan nog ontslaat zulks Hans Van Themsche niet automatisch van persoonlijke verantwoordelijkheid. […] Zulks beweren zou immers opnieuw een slag in het gezicht zijn van eenieder die zich bezighoudt met de opvang en begeleiding van echte autisten, en die de advocaten van de verdediging zouden kunnen uitleggen dat een dergelijke equatie kant noch wal raakt.

Die laatste zin is stilistisch krakkemikkig, maar daar hebben we het nu niet over, want de zon schijnt en de fiets wacht.
.

De constitutionele putsch van de CD&V(Jan Van De Casteele)

“Als we Knack- redacteur Rik Van Cauwelaert mogen geloven duikt CD&V nu volledig onder de lat. De communautaire agenda wordt onderkoeld in de bevroren handen van een Commissie van Wijzen. Lacht CD&V haar kiezers uit? Vorige week hield CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen het been nog stijf, zeer tot ongenoegen van verkenner Herman Van Rompuy. Vandeurzen bleef een verregaande staatshervorming eisen, zoals o.a. de regionalisering van de vennootschapsbelasting. Een “ontmoedigde” Van Rompuy had een paar weken geleden Yves Leterme al voorgesteld om “de grote bocht” te nemen en “los onder alle communautaire latten door te duiken”. Jean-Luc Dehaene hield zijn partijleden voor dat ze maar beter “alles konden inslikken wat voor de verkiezingen was beloofd”. No pasarán!, reageerde Vandeurzen.

Zaterdag 29 september werd de regionalisering van de vennootschapbelasting plots afgevoerd en liet Van Rompuy zich naar de koning rijden. Leterme werd opnieuw formateur, maar zou zich alleen nog met sociaaleconomische aangelegenheden mogen inlaten. De hele staatshervorming wordt begraven in een commissie van Koninklijke commissarissen - zeg maar “Wijzen”. Die commissie zou worden geleid door de voorzitter van de Senaat, Armand De Decker, een uitgesproken voorstander van de aanhechting van een aantal faciliteitengemeenten bij Brussel, en door de voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, Herman Van Rompuy.

Van Cauwelaert spreekt in “Knack” van “een constitutionele putsch”. Voor het eerst in de Belgische geschiedenis worden de voorzitters van Kamer en Senaat (de wetgevende macht) openlijk ingeschakeld om een regering te stutten en te helpen haar programma uit te voeren (de uitvoerende macht). “Terwijl zij eigenlijk worden verondersteld vergaderingen te leiden die de regering controleren. Als constitu- tionele putsch heeft dit geen voorgaande. Vier democratische partijen hebben hier hun zegen over gegeven”, besluit Van Cauwelaert.

De Vlaamse Volksbeweging (VVB) en het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) hebben de voorbije maanden vooral gevolgd vanop afstand. Enkele dagen geleden werden de Vlaamse partijen zelfs nog bijna gefeliciteerd in een tribune in “De Tijd”. CD&V lijkt evenwel in een onvervalste crescendo op zoek naar woordbreuk. Van piano naar forte: (1) De “vlucht” van Leterme en Vervotte uit “hun” Vlaams Parlement en het soortelijk gewicht van de vervangers. (2) De onheilspellend griezelige oekazes van de ringbaarden van ACW, die zich opstellen voor de francofone Kameraden en tegen Vlaanderen. (3) De zelfkastijding rond het transferdossier, met name het onophoudelijke, francofiele gekreun rond “interpersoonlijke solidariteit” en de stilte rond de inefficiënte, ondoorzichtige en eeuwige geldstroom richting Waalse On-Zekerheid. (4) Het gedoogbeleid tegenover de oprispingen van “bijna SP.a’er” Dehaene en van de B-Plussers Martens en Eyskens. (5) De ondraaglijke communautaire lichtheid van de eerste formatienota’s van Leterme. (6) Het openen van allerhande verwerpelijke wisselgeldpistes, zoals o.a. samenvallende verkiezingen, een federale kieskring, veralgemeend inschrijvingsrecht met kiesrecht over de taalgrens. (7) Het onhandige (?) voorstel van Brigitte Grouwels om een tweetalige Brabantse kieskring te installeren. ( De BHV-manoeuvres van snelsplitser Pieter De Crem. (9) De “Red de Solidariteit”-clichés van de petitie-”vrienden” van het ACV.

Kortom, het ziet ernaar uit dat de partij CD&V in de bocht hangt. En straks uit de bocht vliegt. Meer hierover, inclusief o.a. de onlangs gepubliceerde opiniestukken van de VVB, het OVV, Bart Maddens e.a., kan je vinden op onze website. Als CD&V effectief de weg naar het verleden, de “recuperatie”, inslaat en onder druk van de Belgicistische linkerflank de Vlaamsgezinden in en buiten de partij in de gordijnen jaagt, dan moet N-VA zich klaarmaken voor de grote uittocht. Het schouwspel dat zich nu afspeelt is stilaan niet meer om aan te zien.

Als CD&V doorgaat op het pad dat nu wordt geëffend, moet ze in de aanloop naar 2009 niet rekenen op vertrouwen, integendeel. Dan moet ze door de Vlaamse kiezer in 2009 worden verjaagd naar de eeuwige oppositie. Wie zijn woord niet houdt, liegt, en verdient dan ook niet beter. Zeg a.u.b. dat het toch geen waar is, CD&V…

Jan Van De Casteele is redacteur van het VVB-magazine “Doorbraak”. Deze tekst werd door hem als persbericht verspreid.

Meer teksten van deze auteur op www.ovv.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Maak uw voorraad gooicentjes maar aan

Nu het er met de dag meer en meer naar uitziet dat CD&V (en vanzelfsprekend ook VLD) van plan zijn om tot een federale regering toe te treden zonder één ernstige stap in de Vlaamse staats(her)vorming te realiseren, doen we er goed aan om de wapens klaar te maken.

En wees gerust, ik denk op de eerste plaats aan de muntjes van 1 en 2 cent die blijkbaar toch niet erg nuttig meer zijn in het betalingsverkeer.

Herinnert U zich nog Mani Pulite in Italië ? De mensen hadden toen een dergelijke afkeer van de politici dat deze zich niet meer in het openbaar konden vertonen zonder dat er muntstukjes naar hun hoofd werden gegooid.

Leg de voorraad muntjes maar al aan.

En verder luidt de vraag, die Dehaene reeds stelde: quid N-VA ?

De EU kost België 711 miljoen euro per jaar(Vincent De Roeck)

Onlangs werden de officiële cijfers van de bijdragen van alle lidstaten aan de Europese Unie van het jaar 2006 bekend gemaakt door de Europese Commissie. Voor België en Vlaanderen waren deze naar aloude gewoonte zéér onthutsend: België betaalde in 2006 maar liefst 711 miljoen euro meer aan de Europese Unie dan het zelf terugkreeg. Nochtans bestaat er een foutieve idée-fixe in de Belgische publieke opinie dat ons land meer zou terugkrijgen van de Europese Unie dan we er zelf insteken. Vaak wordt dan verwezen naar de gigantische budgetten die Brussel krijgt om zijn taak als hoofdstad te kunnen uitoefenen. Eurofielen pretenderen dat 15% van het BNP van de stad Brussel rechtstreeks gegenereerd wordt door de EU. Waarvoor dat EU-geld dan precies gebruikt wordt, weet niemand. We kunnen de impact van die monstersubsidies zéér goed zien in gemeenten als Schaarbeek en Sint-Joost-Ten-Node, of op dagen als elf september 2007 wanneer de overbetaalde overuitgeruste robocob-flikken gewoon voor de ogen van de internationale gemeenschap vreedzame betogers molesteren.

Over de schande van 11/09/07 raad ik dit artikel aan.

In 2006 was België in de Europese Unie één van het toenemende aantal netto-betalers, en nog niet eens een kleine netto-betaler. Het netto-saldo voor België bedroeg maar liefst 710,9 miljoen euro oftewel 0,23 procent van het Belgische Bruto Nationaal Inkomen (BNI). Procentueel is en blijft Nederland ook in 2006 de grootste netto-betaler, temeer daar andere gezonde min of meer subsidievrije economieën zoals het Verenigd Koninkrijk een korting op hun bijdragen bedongen hebben en Nederland niet. In Nederland bedraagt de netto-bijdrage zelfs 0,47 procent van het BNI. Zweden (met 0,28 procent) en Duitsland (met 0,27 procent) hebben de twijfelachtige eer om respectievelijk de tweede en derde grootste netto-betaler van de Europese Unie te zijn.

Over de landbouwsubsidies raad ik dit artikel aan.

De Belgische netto-bijdrage van 0,23 procent mag dan al wel zéér hoog lijken, toch was het de afgelopen jaren zelfs nog rampzaliger. Zowel in 2001 als in 2003 ging het uitzonderlijke bedrag van 0,28 procent van het Belgisch BNI naar de Europese Unie, en om helemaal kippenvel te krijgen, blijkt uit de cijfers van de Europese Commissie dat de netto-bijdrage van België sinds 2005 jaar na jaar opnieuw aan het stijgen is. België is één van de baxters die de corrupte Europese bureaucratie in leven moeten houden, of die het voorbijgestreefde landbouwbeleid van Frankrijk en Polen moeten financieren. Dit betekent dat de Belgische belastingbetaler (of laat ons in België eens niet aan struisvogelpolitiek doen: de Vlaamse belastingbetaler) opdraait voor de verspilzucht van de Europese Unie. Zelfs de aanwezigheid van de EU-instellingen in Brussel en Luxemburg (met een zéér hoge relatieve welvaart in het grensgebied rond Aarlen tot gevolg) kan de Belgische bijdragen nog enigszins vergoelijken.

Over de EU in het algemeen gaat deze tekst.

In 2007 begon een nieuw “meerjarenplan” van de Unie, ook al is dat veelal een kwestie om de 25,000 ambtenaren van de Europese Commissie toch een beetje bezig te kunnen houden. Op de Europese Raad van december 2005 bedongen de grootste netto-betalers Nederland, Zweden, Duitsland en Oostenrijk dat ze voor de periode 2007-2014 een korting zouden krijgen. Volgens het Planbureau zal die korting voor België een meerkost van 0,11 procent over de hele periode 2007-2013 betekenen, oftewel nogmaals de Vlaamse belastingbetaler degraderen tot een citroen die uitgeperst mag en moet worden om de “gulle” Europese monsterstaat te voeden.

Over de EU-corruptie raad ik dit artikel aan.

Tenslotte moet ik jullie ook nog ter herinnering brengen dat België daarenboven vorig jaar alleen al (in 2006) meer dan 249 miljoen euro betaalde om de oude Britse korting op hun bijdragen te financieren. De Britse korting bedroeg in 2006 maar liefst 5,2 miljard euro. In 2007 zal de Britse korting volgens het meerjarenplan verder oplopen tot 7,1 miljard euro (hetzelfde niveau als in 2001). Nu heb ik persoonlijk niets tegen de Britse korting, maar het is des te pijnlijker te moeten constateren dat hun korting de andere netto-betalers nog meer doet afdragen. Laat dit anders een incentive zijn voor onze eurofiele leiders om ook misschien eens hun tanden te laten zien in de Europese Raad in plaats van de EU te verheerlijken en alles zonder slag of stoot te aanvaarden. Politieke moed is zelfs niet eens de meest geschikte term daarvoor, gezond verstand is dat wel.

Over de EU in het algemeen gaat deze tekst.

De kans is trouwens groot dat België de volgende jaren verder zal evolueren tot één van de grootste netto-betalers van de ganse Europese Unie, en dit dus ondanks de massale giften van de Unie aan Brussel en de gegenereerde meerwaarde van de EU-aanwezigheid in Luxemburg in de Belgische grensgebieden. Prognoses van o.a. de denktank Open Europe wijzen ook in die richting. Meer dan 0,3 procent van het Belgische BNI zou aan dit tempo de Belgische netto-bijdrage aan de EU worden tegen 2015. Volgens Open Europe, die geheel terecht natuurlijk hun handen willen afhouden van de huidige Britse voorkeursbehandeling in de EU, draagt België ook een onevenredig groot deel van de Britse “Thatcher’s Rebate”. Open Europe stelt dat België 4,7 procent van de Britse korting compenseert, terwijl het Belgische gewicht in het totale Europees BNI slechts 2,8 procent bedraagt. Zweden heeft bijvoorbeeld een vergelijkbaar gewicht in het totale Europees BNI, maar hoest in tegenstelling tot België slechts 0,8 procent van de Britse korting op.

Over de EU-grondwet gaat deze tekst.

Omdat de Britse korting op de bijdragen pas vanaf 2009 substantieel begint te dalen (als de Britten de Europese Unie daartegen nog geen vaarwel gezegd hebben), ziet het er naar uit dat België in 2007 en 2008 nog meer dan vroeger aan de Unie zal afdragen. Analisten zijn het erover eens dat de jaren 2007 en 2008 ongetwijfeld recordjaren voor België worden, gezien in BNI-percentages. Vanaf 2009 rekent iedereen op een daling van de Belgische bijdrage, o.a. omwille van het afbouwen van de Britse korting en omdat het Europees budget dan structureel zou moeten dalen, tenzij die daling maar loze woorden zijn wat steeds mogelijk is op EU-niveau. De betalingskredieten, die volgens de Europese Raad en het compromis van december 2005, in 2007 nog 1,06 procent van het Europees BNI mogen bedragen, zullen in 2013 tot 0,94 procent teruggebracht moeten worden. De denktank Open Europe verwerpt deze voorspellingen en gaat uit van een lineaire stijging van de Belgische netto-bijdrage tot 2015.

Over de EU-boekhouding raad ik dit artikel aan.

Nadat in september traditiegetrouw de cijfers van de EU-bijdragen bekend gemaakt worden, is het nu naar aloude gewoonte rustig afwachten tot het jaarlijkse rapport van de Europese Rekenkamer dat meestal in medio november voorgesteld wordt. De Europese Rekenkamer heeft de Europese boekhouding al twaalf jaar op rij afgewezen wegens frauduleuze boekhoudingtechnieken, en alles wijst erop dat ze de EU-rekeningen dit jaar voor de 13de maal zal verwerpen. Er is immers in die 13 jaren nog altijd niets veranderd. De EU weigert bijvoorbeeld nog steeds om een dubbele boekhouding bij te houden. Een voorzichtige schatting van Open Europe gaat uit van 25% verspilling van alle Europese middelen aan interne werking en dito bureaucratie, en aan frauduleuze uitgaven. De zuurverdiende centen van de Europese belastingbetalers dienen eigenlijk al lang niet meer de Europese gedachte, maar enkel nog maar het Europese instituut en het koste wat het kost in stand houden ervan.

Meer over de Europese Unie op www.europa-nu.nl.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

BHV, splitsen of niet? (Brigands)

Ik ben niet meteen voorstander van een splitsing van het kiesarrondissement BHV want dat zou (1) een vals signaal (overgeven, surrender, retreat) naar de Franstaligen toesturen ivm het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, momenteel beseffen de Franstaligen dat nog niet (of juist wel door hun tegeneisen van uitbreiding enz?).

Te meer was ik tegen een splitsing van het kiesarrondissement BHV omdat men het ging bespreken tijdens de formatiegesprekken in het kader van een Staatshervorming (2). Ik hecht meer belang dat men (Vlaanderen) in de regio BHV een hervorming doordrukt met het oog op de pacificatie van het communautaire conflict (theoretisch scenario).

Alleen ziet het er sterk naar uit dat er weinig sprake zal zijn van een Staatshervorming. Men staat in de formatiegesprekken blijkbaar nergens. De Verkenner heeft enkel bekomen dat men zou terug beginnen te onderhandelen. Milquet heeft toen de toon al gezet: ministaatshervorming maar surtout niet teveel. De Franstaligen hopen dat we zouden onderhandelen over BHV om te plooien naar hun eisen, onaanvaardbaar. Nu dreigen ze met een institutionele crisis tenzij men zou ‘onderhandelen’ terwijl dat theoretisch & juridisch gezien niet nodig is.

Uiteindelijk moet men ooit eens de Franstalige arrogantie de mond toesnoeren en hen heel duidelijk maken waar het op staat. Indien men niet op een volwassen manier wil onderhandelen om, in het kader van een Staatshervorming, te zorgen voor een communautaire pacificatie in de regio Brussel Halle Vilvoorde dan moet men het Franstalige gebluf van institutionele crisis tot het uiterste drijven en hebben we geen andere keuze dan het parlementaire knopje éénzijdig groen te kleuren.

Men is tijd aan het rekken, om een Staatshervorming uit de wacht te slepen? Of eerder last van last minute Belgitude? Koudwatervrees voor een institutionele crisis dat ons naar onafhankelijkheid zou leiden?

De Franstaligen dreigen met een institutionele crisis. Zonder een Grondwettelijke oplossing voor het kiesarrondissement heeft men ook een institutionele crisis. Als ze de alarmbelprocedure inroepen zal dat maar één effect hebben: escalatie en dan zal het wellicht gedaan zijn met België.
Ik had liever nog een laatste maal een Staatshervorming gehad ter voorbereiding, maar als men kiest voor een conflictstelling dan laat men ons weinig keus.

Geen grote & deftige Staatshervorming, EENZIJDIGE SPLITSING BHV.
Alarmbelprocedure? Einde België.

Deftige Staatshervorming & pacificatie communautair conflict in BHV.
Geen eenzijdige splitsing BHV, België zal nog iets langer overleven.

"De duivelsverzen van Angela Merkel" herlezen(Vincent De Roeck)

Naar aanleiding van de publicatie van dit artikel in de laatste nummers van “Doorbraak” en het “Volksbelang”, herneem ik hieronder mijn opiniestuk “De Duivelsverzen van Angela Merkel”.

Het bureaucratisch vehikel dat we ooit in het leven riepen om de oorlogsmoeheid op het Europees continent te vertalen in economische samenwerking, is vandaag niet langer ongenaakbaar in Europa. Het uniemodel komt steeds meer onder druk te staan. Enkel het legioen van honderdduizenden apparatsjiks houdt nog steeds compromisloos vast aan de Europese monsterstaat. Dat is ook niet meer dan normaal. Hun carrière is onlosmakelijk verbonden met het lot van de Unie. Daarvoor zijn ze tot veel bereid en dulden ze geen tegenspraak, noch van de politici, noch van de verenigde volkeren van Europa zelf. Zij zwaaien de scepters in de ivoren torens tussen Straatsburg en Brussel. Zij garanderen de ingewikkeldheid van de Europese besluitvorming en verwerpen elke vraag naar méér transparantie en duidelijker beleid. Zij zijn, zoals Derk-Jan Eppink het treffend verwoordt in zijn laatste boek, de Mandarijnen van Europa.

De Europese Unie is de afgelopen jaren immers verworden tot een onwerkbare moloch, tot een planeconomisch instituut dat zich méér en méér begon te moeien met de dagdagelijkse gedragingen en beslommeringen van de Europese burgers zonder aan deze verantwoording schuldig te zijn, zonder hen als “soeverein gezag” te erkennen. De Europese regering wordt niet verkozen, maar is toch verantwoordelijk voor 50% tot 70% van alle Belgisch-Vlaamse wetgeving. Het Europees Parlement wordt opgevuld met weggepromoveerde politici uit de lidstaten of door meningloze opvolgers die het zitje moeten warm houden tot een lokale krijgsheer een binnenlandse nederlaag leidt en uit een nationale regering moet opstappen. Het EP heeft daarenboven niet eens bevoegdheden die naam waardig, laat staan dat het de “waakhond” van de uitvoerende macht zou zijn. De Europese Raad moet de “senaat” van Europa voorstellen, maar is gewoon een veredelde grabbelton voor de nationale leiders.

In de Raad is het elkaar vertrappelen voor de grootste korting op de bijdragen, voor een groter aandeel in de structuurfondsen, voor méér geld uit de cohesiebudgetten, … Zoals 6 december voor de kinderen een hoogdag is, zo is elke bijeenkomst van de Raad een feest voor de Europese leiders. De verlanglijsten werden opgehaald en de Euro-Sinterklaas kan zijn subsidies beginnen uitdelen. Als een bende strandjutters, vrijbuiters, schattenzoekers of struikrovers storten ze zich op de berg Europees geld. Als een bende vliegen op een berg fecaliën storten de Europese “leiders” zich op deze vetpotten. Zelfs de weinige Eurosceptische leiders worden algauw in het systeem meegezogen en verkopen hun overtuiging, hun verkiezingsbeloften en hun ziel voor het slijk der aarde van de Eurocratie. Onze verkozenen buigen voor de EU, knielen voor de bureaucraten en verheerlijken de instelling die onze democratie uitgehold heeft en dictatuur teruggebracht heeft naar het hart van het Avondland.

De Europese Unie dient geen enkel doel meer dan zichzelf te handhaven. De opinie van de Europese volkeren is niet langer van tel. De Europese belastingbetaler wordt gedegradeerd tot een baxter die koste wat het kost de corrupte bureaucratie in leven moet houden. De EU is niet langer onze Unie. De natte droom van onze Eurofiele leiders kwam tot een orgasme in 1992 wanneer het Verdrag van Maastricht ondertekend werd. De lokroep van een “politieke” Unie bracht de Eurocraten in extase. Nochtans was dit verdrag het begin van het einde. Het Europees project werd niet langer gedragen door de volkeren van Europa. De onbezonnen uitbreiding naar het Oosten was de druppel die de emmer deed overlopen. Het volk had er genoeg van. Het was té lang genegeerd, belogen en bedrogen geweest door de Europositivo’s om de EU nog langer aan zijn borst te koesteren. Vandaag is de Europese Unie op sterven na dood. En laat ons eerlijk zijn, wie is daar rouwig om?

Vorige week was het opnieuw carnaval in Brussel. De oud-communiste Angela Merkel, die zich binnen de CDU wist op te werken tot Duits Kanselier, had een boekje laten samenstellen dat bol stond van de arrogante voorstellen en negationistische prietpraat aangaande het afschieten van het eerste ontwerp van het Europees Grondwettelijk Verdrag (EGV). Zij wou koste wat het kost een nieuw verdrag, en liefst zonder referenda. Het volk weet toch niet over wat het spreekt. In deze sfeer van pré-dictatoriaal totalitarisme werd het Europees Hervormingsverdrag (EHV) goedgekeurd, geen Grondwet zogezegd, maar toch.

Merkel negeerde het feit dat twee stichtende volkeren van de EU al tegen een grondwet gestemd hadden, dat het Duitse Hooggerechtshof geoordeeld heeft dat elke EU-Grondwet as such een ongrondwettigheid inhoudt en dat in de laatste Euroverkiezingen meer dan de helft van de Britten voor anti-EU’ers gestemd heeft. Nicolas Sarkozy zag er geen erg in om een expliciete verwijzing naar de vrije markt binnen de EU te schrappen uit de tekst. Tony Blair verraadde het Britse volk en werd koest gehouden met een “opt-out” clausule en een schrapping van de afdwingbaarheid van het Europees Charter van Fundamentele Rechten. De Polen kregen koekjes toegeworpen in de vorm van extra subsidies. De kleine landjes moesten aanwezig zijn en knikken. De Tsjechen, de Bulgaren en de Roemenen moesten zich kalm houden en gingen plat op hun buik voor de dreigende zweepslagen van Europa dat maar niet kan vatten waarom de “nieuwe” lidstaten nog méér Eurosceptische neigingen hebben dan de “oude”. Kennen ze dan géén dankbaarheid? Zijn ze dan niet bereid om vijftien jaar na de val van het IJzeren Gordijn op te gaan in een nieuw bureaucratisch corporatistisch project dat de rechten en vrijheden van de burgers met de voeten treedt? Misschien was Angela Merkel vergeten dat haar kanselier-voorganger Adolf H. net hetzelfde voor ogen had met Oost-Europa als zij vandaag.

Is er eigenlijk wel een verschil tussen het oude EGV en het EHV? De Eurocraten zeggen van wel, de rest denkt van niet. Op het gegeven woord van de Eurocraten afgaan, is nog naïever dan in 1938 halsoverkop naar Munchen reizen en triomfantelijk terugkeren met garanties op vrede. De waarheid gaan we waarschijnlijk nooit vinden in de officiële rapporten van de EU. Gelukkig zijn er onafhankelijke bronnen en denkgroepen werkzaam in de wandelgangen van de Europese instellingen. Eén van deze noemenswaardige organisaties is Open Europe, een denktank die de EU met een kritische bril bekijkt. Hun analyses zijn dan ook van een onschatbare waarde voor ons. Volgens Open Europe is de impact van de beide teksten op het leven van de Europese burgers identiek. De weinige veranderingen zijn decoratief en tekstueel, maar zeker niet inhoudelijk of structureel. Het enige verschil is dat tal van landen een referendum beloofd hebben over de oude versie, maar nog niemand diezelfde belofte gemaakt heeft over de nieuwe tekst, en waarschijnlijk maar weinigen de politieke moed zullen hebben om dat alsnog te doen. De burgers zijn bij deze volledig buitenspel gezet. En niemand die revolteerde. De barrikaden bleven onbemand. Het forum bleef leeg.

Ik heb een hekel aan gelijk hebben. Ik haat het u te moeten zeggen: “zie je wel, ik heb het jullie toch gezegd”, maar vandaag kan ik niet anders. I told you so! Ik heb de afgelopen maanden continu voorspeld dat de Europese leiders de Grondwet zouden doen herrijzen, al dan niet onder een andere naam, maar wel met precies dezelfde inhoud, enkele minimalistische en cosmetische amenderingen niet te na gesproken dan. Onze laatste hoop lag in de handen van de Polen die om de verkeerde redenen wel de juiste houding aannamen, maar ook de Poolse tweeling capituleerde. De bulldozer van Nigel Farage en de kartonnen borden van Ashley Mote, twee protestacties waaraan tal van MEP’s deelnamen, waren een pijnlijke openbaring voor de EU. Het democratisch deficit was nog nooit zo duidelijk aanwezig geweest. Parlementsleden werden niet betrokken in de totstandkoming van de verdragtekst. Zij werden gemuilkorfd door de Eurocraten. Zelfs hun acties werden verboden. Dit gaf, geheel terecht, aanleiding tot een scherp commentaarstuk van EP-lid Daniel Hannan in The Daily Telegraph onder de alleszeggende titel The EU: designed to be undemocratic. De Europese Unie is ontworpen om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te zijn, en de EU is gedoemd om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te blijven.

The EU is undemocratic, not by oversight, but because it was designed that way. The patriarchs of federalism - Monnet, Schuman, de Gasperi and the rest - understood that their scheme to merge the ancient kingdoms and republics of Europe would never come off if each successive transfer of power to Brussels had to be approved by the national electorates. That is why they designed a structure which vests supreme power with unelected civil servants. And that is why, in Brussels, the worst of all crimes is “populism” - which, when you think about it, is another word for “democracy”: the readiness of elected representatives to do what their constituents want.

The worst of it is the way national governments pick up bad habits from the EU. Although the 27 member states are all parliamentary democracies, their leaders are learning in Brussels to disdain their electorates. This was neatly encapsulated in one of Blair’s final interviews as PM, in which, adapting Friedrich Engels’ theory of “false consciousness”, he told The Guardian: “The British people are sensible enough to know that, even if they have a certain prejudice about Europe, they don’t expect their government necessarily to share it or act upon it.” Got that? We don’t want our ministers to do what we say. We want them to second-guess our true interests. This is the single most objectionable aspect of the European project: the way it vitiates democracy, not just within its own institutions, but in its member nations, too. The 27 national leaders have given up on their electorates. As the Secretary of the East German Writers’ Union put it following the 1953 anti-Communist riots: “The people have forfeited the confidence of the government”.

If you think I’m going too far, let me point out that, in every member state, by majorities of between 65 and 85 per cent, voters want a referendum on the outcome of Friday’s talks. According to a poll in the Evening Standard last week, the figure has now risen to 86 per cent in the United Kingdom. Let me remind you, too, that 98.8 per cent of British MPs (all but were elected, either on a platform of outright opposition to the constitution, or on the basis of a manifesto promise of a referendum. If they keep their pledge, and if people vote for the constitution, I’ll accept the results with as much good grace as I can muster and withdraw quietly from politics. But if they won’t let us vote, their whole wretched project will be illegitimate.

Daniel Hannan, Nigel Farage, Ashley Mote en consorten werd “populisme” verweten, omdat zij tegen de schenen van de bureaucraten durfden schoppen, omdat zij de wil van de burgers bleven verdedigen en zich niet lieten inpakken door het Grote Gelijk van de etatisten. Zij konden niet gepaaid worden. Daarvoor verdienen ze ons ongebreideld respect en onze onvoorwaardelijke steun. De strijd is immers nog niet gestreden, want zij zijn er nog. De Grondwet is er nog niet, want zij zijn er nog. De monsterstaat is nog geen onomkeerbare werkelijkheid, want zij zijn er nog. Het volk is nog niet helemaal vertrappeld, want zij zijn er nog. Zij zijn vandaag, tot scha en schande van iedereen die zijn kazak gedraaid heeft, de allerlaatste verdedigingslinie van het vrije Europa geworden. Zij bewaken onze tradities, onze nalatenschap en onze vrijheid. Zij houden stand. Zij zijn de hoeders van het Avondland.

Meer liberale opinieteksten op www.hetvolksbelang.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Biedt verstand garantie tegen stommiteiten in de politiek? (victa placet mihi causa)

Om op deze vraag te antwoorden moeten wij vooraf weten wat we met verstand bedoelen. Men kan denken aan wiskundige begaafdheid of aan talenkennis. Er zijn misschien nog andere aspecten, maar tentatief stel ik voor dat wij nu eerst de befaamde stelling van Leterme onder ogen nemen, en kijken of kennis van vreemde talen een goede indicator is.
Onwillekeurig zullen de gedachten hier uitgaan naar de mooie Nederlandse prinses Maxima.

In géén tijd sprak zij prachtig Nederlands. Zij verschilt daarin niet zoveel van nogal wat allochtonen in Nederland, maar voor ons Belgen was dat een wonder. De prinses had dat bovendien zonder enig taalbad in Spa voor elkaar gebracht meen ik (sans prendre les eaux).
Misschien wantrouwde zij de kwaliteit van het water daar, want tenslotte werd die hele Belgische stoeterij van prinsen en prinsessen er al herhaaldelijk gedrenkt, met helaas tegenvallende resultaten. Op zich zegt dat weinig over de kwaliteit van het spawater. Er kunnen zovele factoren spelen: overvolle agenda, stress, indolentie, gebrekkige motivatie, otium cum dignitate, of zelfs – ik vermeld dit ongaarne en enkel ter uitputting van de mogelijkheden – een congenitale bêtise.
Maxima deed het zonder baden, misschien in het besef dat er naar talenkennis geen via regalis loopt, net zo min als naar de geometrie.
Verstand te koop heeft onze Maxima, en toch behoedde haar dat niet voor een lelijke lapsus. Vorige week flapte zij eruit dat er niet zoiets bestaat als een Nederlandse identiteit. Uitspraak met politieke implicaties, want impliciet mogen wij verstaan dat nieuwkomers zich niet hoeven aan te passen aan iets dat immers niet bestaat.
Maxima zei dat niet op eigen inspiratie: zij volgde een analyse van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Wetenschappelijk zoveel als je wilt, maar in dit ene geval had zij beter haar mooie kopje gehouden, want in die Raad moet een aantal mensen zetelen dat nog maar net de Franse postmodernisten heeft ontdekt, laat staan verteerd.

Talenkennis alleen volstaat dus niet in de politiek, maar misschien vormt onze tweede mogelijkheid om het verstand te definiëren een goede bescherming tegen stommiteiten? Abstractievermogen, wiskundig doorzicht, of nog daarmee samenhangend, ruimtelijk inzicht.
Garik Kasparov, ex-wereldkampioen schaken maar tegenwoordig politicus, moet die eigenschappen in overtreffende mate bezitten, want behalve een ijzeren geheugen is geometrisch inzicht het sterkste wapen van de schaakspeler.
Bij de leek gaan schaakspelers sowieso door voor verstandig, maar onder de schakers zelf is daarover minder eensgezindheid.
Robert Fischer – zonder tegenspraak de beste schaker van zijn tijd – stond niet bekend om zijn verstandige politieke analyse, bijvoorbeeld over de Shoa, waar niets van aan was, al zou hij het geen slecht idee hebben gevonden.
De Nederlandse grootmeester Donner – telg van een beroemd geslacht dat geregeld Ministers van Justitie aflevert – noemde Fischer toen “een idioot met een opvallende partiële begaafdheid”. Donner was maar half zo’n goede schaker als Fischer – al maakte hij wel eens remise met hem – maar hij had zo’n scherpe pen dat zijn columns rustig naast de grootste auteurs kunnen staan.
Kasparov, even joods als Fischer, heeft nooit een dergelijke enormiteit verkocht, maar toch lijkt mij de belangstelling voor hem enkel te stoelen op het gunstige vooroordeel dat leken tegenover schakers in het algemeen koesteren. Zijn politiek mini-partijtje, Ander Rusland, wordt in het Westen heel ernstig genomen, meer dan in Rusland zelf. Kasparov is ook een moedig man, en tegenstander van Poetin (en daar zal wel iets voor te zeggen zijn), maar wat mij toch enigszins wantrouwig maakt tegenover hem als politicus, is dat diezelfde Kasparov tegelijk denkt dat onze beschaving nog héél jong is.
Onze cultuur bestaat nog maar kort, sinds het Jaar Duizend zowat.
Kasparov gelooft namelijk in de Nieuwe Chronologie, van professor Anatoly T. Fomenko, een geniale wiskundige. Maar die man houdt wel vol dat de verhaaltjes over Egyptenaren, Grieken en Romeinen veel dichter bij ons liggen dan wij gemeenlijk denken. Zo had de slag bij de Thermopylen plaats rond en om het jaar 1100 anno Domini.
Nu weet ik wel dat Kasparov eerst Weinstein heette, wat in de Sovjetunie niet goed uitkwam, en een termijn van ongeveer 6000 jaar zou ik daarom nog aangenomen hebben, maar nu gaat hij toch heel hard. Duizend jaar is krap voor het opbouwen van een Russische, of wat voor identiteit ook.
Zoals gezegd heeft Kasparov nog geen politieke stommiteiten verkocht voor zover ik weet, en verstandig in de geometrische zin is de man ongetwijfeld, maar toch blijf ik argwanend.
Ik wens hem veel succes met zijn partij Ander Rusland, maar wat mij betreft hoefde er niet direct een andere beschavingsgeschiedenis uitgevonden te worden.
.

Linkse hypocrisie over Total en Burma (Hoegin)

Met haar oproep tot een boycot van Total laat Verenigd Weldenkend Links zich weer eens van haar meest hypocriete kant zien: Total investeert immers even goed in Iran, maar daar malen sp.a, SPIRIT en Groen! niet om, en dat communistisch China de junta in Burma de hand boven het hoofd houdt is ook al een detail dat hen blijkbaar volkomen ontgaan is. Het misbaar dat de partijen, die nog steeds sympathiseren met régimes zoals dat op Cuba, maken over de investeringen van Total in Burma heeft immers maar één echt doel: een lekker rondje zelfbevrediging tegen een multinational. En hadden ze nu nog een Amerikaanse in plaats van een Franse multinational gevonden was hun geluk waarschijnlijk compleet geweest.

Ga het maar nakijken op de webstek van de sp.a: Kurt de Loor die het opneemt voor de Cuban Five, maar nog nooit gehoord heeft van de journalisten die op Cuba achter de tralies zitten, en zelfs vindt dat de blokkade van Cuba door de VS zo snel mogelijk opgeheven moet worden omdat «het natuurlijk het Cubaanse is volk dat lijdt onder deze blokkade». Meer zelfs, de sp.a stuurde computers, autobussen en ziekenwagens naar Cuba, niet betaald uit eigen zak, maar uit die van alle Vlamingen. Probeer dat maar eens te rijmen met het hysterische gekrijs van de laatste dagen om Total te boycotten. Excuseer me dus even als ik kotsmisselijk word van het stukje slecht theater en smoelentrekkerij dat Els van Weert en Bruno Tobback opvoeren wanneer ze hun tankkaart voor een paar dagen links zullen laten liggen, want meer dan zich wat goedkoop profileren op de kap van een hoop Burmese lijken is dit dus echt niet.

Wat Total betreft hebben trouwens noch sp.a, noch SPIRIT, noch Groen! ooit ook maar één keer hun mond opengetrokken toen die Franse multinational zwaar investeerde in Iran, nochtans ook niet bepaald het meest democratische régime dat men zich kan voorstellen. Hier geldt waarschijnlijk eerder het adagio dat de vijand van mijn vijand mijn vriend is, en durf ik zelfs niet uit te sluiten dat wereldverbeterend links het diep van binnen zelfs een beetje tof vond van die Fransen dat ze één van de ergste vijanden van de VS een handje toestaken. Zo eenvoudig kunnen de zaken soms zijn.

En dat ondertussen de echte schurken niet in het hoofdkwartier van Total zitten maar wel in Beijing past misschien ook al niet goed in het plaatje dat links vandaag probeert te maken. Niet Total is bij machte om de junta in Burma te doen aftreden of op z’n minst van dodelijk geweld te laten afzien, maar communistisch China waarschijnlijk wel, of in ieder geval toch een pak beter. In Beijing bekommert men zich echter geen snars om een Burmees lijk meer of minder, als het allemaal maar het Chinese imago niet beschadigt in de aanloop naar de Olympische Spelen. Indien links dus niet alle krachten zou gebruiken om zo hard mogelijk te schreeuwen dat ze Total gaan boycotten, maar in de plaats daarvan China eens het vuur aan de schenen zou leggen, dan zou haar kritiek al iets geloofwaardiger overkomen. Probleem is natuurlijk dat wanneer het communistische régime in China ter sprake komt, links dat anders zo graag het hoogst op de barricades springt plots niet zo schreeuwerig meer wil zijn. De belangen van de Chinese bevolking, weet u wel, net zoals op Cuba.

Trouwens, over communisten gesproken, zou iemand eens het boekje van de junta in Burma willen opendoen? Waarom heb ik bijvoorbeeld in mijn krant nog niet het epitheton «rechts» zien opduiken voor de term «junta»? De Engelstalige Wikipedia licht een tip van de sluier op: de periode van 1962 tot 1988 in Burma wordt er omschreven als de «military socialist era» tijdens de welke de machthebbers streefden naar de «Burmese Weg naar het Socialisme». Na 1988 werd het socialisme officieel wel opgegeven, maar China blijft het régime dus wel de hand boven het hoofd houden en fundamenteel is er hoe dan ook niet erg veel veranderd: de economie is er volledig om zeep, wat trouwens de directe aanleiding is voor de protesten van de laatste dagen en weken. Misschien zou links daar eens diep over moeten nadenken, en er zich eens over kunnen bezinnen of hieruit lering zou kunnen getrokken in verband met, ik zeg maar wat, Venezuela. Of zou het kunnen dat links precies daarom zo hard van leer trekt tegen Total, zodat niet opvalt wat er in Burma werkelijk aan de hand is?

Woorden en daden: één maand Herman van Rompuy

Exact één maand was Herman van Rompuy verkenner in dienst van de koning, en wat is het resultaat? Allerlei geruchten over mogelijke akkoorden en semi-akkoorden doen de ronde, maar het enige echt tastbare resultaat is dat de CD&V in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken op de rem stond.

Het is toch wel de moeite waard om even te overlopen wat nu precies het resultaat is van de verkenningsopdracht van Herman van Rompuy die precies één maand duurde. Het overzicht plaatst immers de relatief stoere verklaringen die de laatste dagen aan Vlaamse zijde afgelegd werden in een merkwaardig perspectief:

1. Wat Herman van Rompuy precies bereikt heeft tijdens de gesprekken die hij gehad heeft is duidelijk een groot staatsgeheim, want behoudens hijzelf en de koning lijkt alleen Yves Leterme op de hoogte te zijn van de resultaten ervan. En zelfs dat laatste is niet helemaal zeker, want Yves Leterme heeft Herman van Rompuy nodig als «helper». Zou het kunnen dat zelfs Yves Leterme nog niet mag weten wat voor plannetjes en afspraakjes Herman van Rompuy gemaakt heeft met de Franstalige partijen, en daarom vooral wat het communautaire betreft zijn rol eigenlijk nog niet helemaal uitgespeeld heeft? Hier zit een luchtje aan!

2. Bart de Wever beweert dat de Franstaligen, zeg maar Joëlle Milquet en Olivier Maingain, in de media heel andere dingen zeggen dan aan de onderhandelingstafel. Alleen, hoe weet Bart de Wever dat? Letterlijk «van horen zeggen», want in tegenstelling tot Joëlle Milquet zat Bart de Wever de laatste dagen niet aan de onderhandelingstafel. En of ook de Vlaamse onderhandelaars met twee tongen spreken, één aan de onderhandelingstafel en een andere in de media, daar hebben we maar het raden naar.

3. Woorden zijn trouwens maar woorden, daden zijn echter nog iets anders. En wat dat betreft valt is het duidelijk dat Herman van Rompuy alvast één feit op zijn conto kan schrijven: namelijk dat hij de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde met minstens één week heeft weten te vertragen, terwijl de Franstaligen op dat vlak nog niet één steek hebben laten vallen in verhouding tot wat ze tot nu toe gezegd hebben. En Bart de Wever zal het wel met mij eens zijn dat politici uiteindelijk toch vooral op hun daden, en niet op hun woorden aan onderhandelingstafels of in de media afgerekend moeten worden.

4. Trouwens, over woorden gesproken: nu ook de Jong CD&V, net zoals ongeveer al de anderen van die partij, pleit voor samenvallende verkiezingen, verklaart Bart de Wever dat het dossier wat hem betreft «geen punt van geloof» is en dat ook nooit zal worden. Daarmee staat dan wel de hele Vlaamse Beweging mooi te kijk. En aangezien de Franstaligen demandeurs de rien zijn, zie ik CD&V en Open Vld er nog toe in staat een prijs te willen betalen voor deze terugschroeving van de Vlaamse (en Waalse!) autonomie. Wie trouwens de persmededeling van Jong CD&V leest krijgt sterk de indruk dat hun grootste klacht wel lijkt te zijn dat hun eigen partij niet meer ongestraft kiezersbedrog kan plegen en daarom naast de hoofdprijs dreigt te grijpen, en daar dus dringend wat aan gedaan worden.

5. Wat hoe dan ook waar blijkt te zijn is dat van een uitgebreide staatshervorming vóór de regeringsvorming geen sprake meer is. Handig toch dat Herman van Rompuy de laatste weken Bart de Wever van de onderhandelingstafel weg heeft gehouden: daarover is duidelijk al een akkoord bereikt met de Franstaligen, en het zal aan Bart de Wever zijn om dat akkoord nu of de komende dagen af te schieten, om vervolgens de zwarte piet toegeschoven te krijgen. De oprichting van een Bijzonder Commissie, zoals de Costa versie 2007 vandaag genoemd wordt,voorspelt in ieder geval weinig goeds en zou toch een déjà vu moeten zijn voor de hele N-VA. In combinatie met een gefaseerde staatshervorming zou je warempel gaan denken dat het erom te doen is de N-VA zo diep mogelijk in het stof te doen kruipen voor hun ministerportefeuille, zodat ze het niet in hun hoofd zullen halen om voortijdig de stekker uit Leterme I te trekken als één van de fases, liefst nog de derde als het even kan, te lang op zich zou laten wachten.

We zullen zien wat de komende weken zullen brengen, en of de N-VA zelf geconfronteerd zal worden met beloftes aan de onderhandelingstafel waar ze later in de media een eigen uitleg aan zal moeten geven, dan wel of ze recht in de schoenen zal kunnen blijven staan. De eerste afspraak komt deze woensdag al, wanneer we zullen zien hoe de CD&V zich zal gedragen in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken, en het Vlaamse front opnieuw zal beschamen zoals verleden week, of voor één keer dan toch een beetje politieke moed aan de dag zou leggen. Met een «helper» als Herman van Rompuy nog steeds actief (in wiens échte dienst?) vrees ik echter het ergste.

Staatshervorming: Communautair conflict in BHV aanpakken (Brigands)

Zoals ik reeds in een vorige post schreef ben ik –momenteel- vooral voorstander om de Belgische federale Staat te hervormen. Een hervorming die theoretisch ons zou toestaan om in 2 verschillende windrichtingen stappen te zetten: hercentralisatie of verdere decentralisatie (onafhankelijkheid). Die hervormde Belgische Federale Staat zou eigenlijk eerder een ‘federatie’ vormen bestaande uit twee deelstaten (naties): Vlaanderen & Wallonië. De term ‘Wallonië’ ligt nogal ongemakkelijk op de tong want op dit moment bestaat er geen sterke Waalse identiteit. De Franstaligen projecteren zichzelf als ‘on est tous belges’.

(vervolg op vorige posts, gelinkt in tekst)
Update 1. 30 Sep 2007.
Update 2. 2 Okt 2007.

Waarom barst België?

Door een gebrek aan een gezamenlijke identiteit, door het ingebakken cultuurconflict dat in quasi elke politieke beleidsbeslissing kruipt (of lijkt te kruipen). Alleen barst België niet even snel en gelijktijdig in Vlaanderen.

Een belangrijke hedendaagse motor lijkt de communautaire spanningen te zijn op economisch vlak. Wallonië betekent een deadweight en de Vlaamse economie moet het zien te dragen. De Vlaamse economie is belangrijk niet alleen voor onze eigen rijkdom maar ook belangrijk om de –zogenaamde- solidariteit in stand te houden. Solidair zijn doet men vrijwillig, als men het automatisch afpakt zonder inspraak is dat dan eerder diefstal.

De Franstaligen weigeren blijkbaar het belang van de Vlaamse economie in te zien…snappen ze dat dan niet? Vlaanderen heeft zijn rijkdom en is die niet van plan uit handen te geven, om er te geraken moet je knokken & werken en niet teren op onze rug. We hebben extra bevoegdheden nodig om onze economie te versterken en de stokken uit onze wielen te halen. Dat is blijkbaar een signaal dat men aan de overzijde van de taalgrens niet wil horen.

In de regio Brussel Halle Vilvoorde is er nog een bijkomstig versnellingsmechanisme: de problematiek van de verfransing en ‘verBrusseling’. Eigenlijk slaan beide termen op hetzelfde. VerBrusseling is verfransing maar dan nog met verstedelijking bovenop en bijhorende problemen. Er staat ook een rem op: We willen Brussel niet echt verliezen want we werken er, het is ‘van ons’…en er wonen toch wel aanzienlijk veel Frans- en anderstaligen en we zouden toch niet willen dat het conflict escaleert naar ‘Belfast toestanden’ intermixt met ‘Jihadi’.

Wat krijgen we dan soms als antwoord op de Vlaamse eisen naar socio-econ hervormingen?

“Ja, maar Wallonië zal later de Vlaamse pensioenen moeten financieren”. Vlaanderen wil juist meer bevoegdheden nu om die pensioendruk te kunnen opvangen, alsof Wallonië die kost gaat kunnen dragen terwijl ze nu miljarden € afhankelijk zijn van Vlaanderen.

Nog iets dat men vaak te horen krijgt van de Franstaligen om de eenzijdige solidariteit te ‘nuanceren’: “Ja maar, Brussel is grotendeels Franstalig & is de ‘belangrijkste’ economische motor in België dus bezorgt het Vlaanderen veel rijkdom. Alleen het probleem is dat we belastingen innen op woonplaats ipv werkplaats.” Als ultieme slagzin komt dan erbij dat men zich zal moeten schikken naar internationale richtlijnen in verband met de inning van belastingen, werkplaat ipv woonplaats. Dat is bij mijn weten geen verplichting.

Derde slagzin is dan meestal de ultieme dooddoener: “Vroeger was Wallonië rijk en was ze solidair met Vlaanderen.” Ja, Vlamingen mochten gaan werken in Wallonië terwijl men in Vlaanderen kon wegkwijnen terloops disproportioneel meer belastingen ophoesten want het fiscaal stelsel was niet geactualiseerd (tot pakweg 1914). Belastingstransfer Zuid-Noord is nooit sprake van geweest. Wel dat er meer investeringen kwamen in Vlaanderen…noodzakelijk voor de export en dat er mogelijk een zekere mate van delokalisatie was, maar dat was voor de persoonlijke rekening van de industriëlen & de elite.

Voorlopige conclusie, als men België wenst te behouden dan…:

Vlaamse zijde?

Als de Belgische Staat wil blijven voortbestaan moet de nodige beleidsinstrumenten geven aan Vlaanderen. Anders kan er geen sprake meer zijn van solidariteit en er kan hoegenaamd geen sprake meer zijn dat de Franstaligen op onze kap blijven leven: responsabilisering als incentive voor de ‘redressement économique’.

Het communautaire conflict zal men nooit kunnen oplossen, daarvoor is er teveel geschiedenis tussen beide betrokken gemeenschappen (Vlaamse & Franse). Als de Belgische Staat wil blijven voortbestaan dan zal ze de nodige hervormingen moeten doorvoeren om het communautaire conflict tot een minimum te herleiden. Het probleem is dat beide gemeenschappen wellicht lijnrecht tegenover elkaar staat want we vertalen het communautaire conflict anders. Vlaanderen krijgt meestal het verwijt van de Franstaligen dat het ‘ambigue’ is bij haar motivering van de Staatshervorming. Vlaanderen’s positie kan men simpel weergeven: Met België als het kan, zonder als het niet anders kan. Voor vele Franstaligen is die slagzin al problematisch genoeg want inherent separatistisch en ondemocratisch (want ‘niet wat de Belgen willen’ en ‘zie maar naar het Vlaams Belang’).

Dat zijn de twee hoofdpunten – langs Vlaamse zijde – die een Staatshervorming moet omvatten.

De Franstalige kijk?

Langs Franstalige zijde zegt men dat ‘men geen vragende partij is’ en dat ze niets willen. In realiteit willen ze wel redelijk wat…ze willen een status quo, ze willen een uitbreiding van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest liefst met een gemeenschappelijke grens met Wallonië. Ze willen blijven staan en de problemen niet oplossen, de verrottingsstrategie. Daarbij hanteren ze een retoriek van egoïstisch Vlaanderen dat hervormingen wil opleggen aan de Franstaligen en tegen de zin van ‘alle Belgen’, waarbij in realiteit die Belgen veelal enkel slaat op Franstaligen. De media –vooral Franstalige- lijkt hen daar bij te helpen door eenzelfde retoriek te hanteren van ‘minoritair separatistisch Vlaanderen met een geheime agenda’ en het opzwierende Belgische ‘patriottisme’ waarbij men zoveel mogelijk hamert dat men ‘allemaal Belgen zijn’, dat België leuk is en dat het enkel paar verfoeilijke politici zijn die ageren tegen ‘de wil van het volk’ (liefst uit de mond komende van een burger).

De hervorming van de Belgische federale Staat tot de Federatie België?

Het hervormingsvoorstel richt zich vooral op het communautaire luik, de bevoegdheidsherindeling laat ik over aan de politici om uit te vechten. Hieronder werk ik het antiverfransingsluik verder uit of pas ik het aan.

Een territoriale herindeling is nodig om het communautaire conflict te beteugelen. Niet in de betekenis van strafbaar stellen maar in de betekenis van bedwingen. Het communautaire conflict is een territoriaal conflict.

Voor Vlamingen ligt ons territorium vast: Alles ten Noorden van de Taalgrens is Vlaanderen, alles ten Zuiden is Franstalig. Alleen zitten we met de tweetalige institutionele anomalie dat zich verschuilt onder de naam ‘Brussels Hoofdstedelijk Gewest’.

Het probleem van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is dat ze meer een instrument voor verfransing is geworden en dat het Vlaamse containment policy faalt. De PS heeft onlangs nog als ultieme provocatie een wetsvoorstel gelanceerd waarbij ze het territoriale conflict opentrekt van de regio Brussel Halle Vilvoorde naar Voeren, quasi naar heel de taalgrens.

Agent provocateur

Het is een nodeloze provocatie waarbij velen zullen wijzen naar de oppositierol van de PS in de komende federale legislatuur en pogingen om in te beuken in de federale onderhandelingen.
Ja, maar hou er ook rekening mee dat ook de Franstalige publieke opinie aan het radicaliseren is en dat men aan de overzijde veelvuldig een retoriek hanteert waarbij Vlamingen de Franstaligen in Vlaanderen onderdrukken. Dat veroorzaakt een ‘neiging tot bevrijdingsdrang’.
De PS is een stap te ver gegaan door zoiets te suggereren in een klimaat van radicalisatie. Als de onderhandelingen nu falen is het gevaar te groot dat dit standpunt het Franstalige standpunt zou kunnen worden. Persoonlijk meen ik dat het nu al zo het geval is maar dat men terughoudend is, zeker bij de MR met de FDF zweep zou men maar al te graag territoriaal uitbreiden. CdH is ook niet betrouwbaar. Strafste van al is dat de Franstaligen Vlaanderen ervan beschuldigt haar grondgebied te willen homogeniseren, terwijl ze net hetzelfde doen maar daarbij het compromis van de taalgrens doorbreken. Voor ons ligt ons territorium vast met de taalgrens als interne grens. De PS beukt nu in op de taalgrens, voorheen kwam vanuit de PS ook de retoriek van taalgrensondermijning. De MR en CdH eisen een territoriale uitbreiding van het BHG in ruil voor de splitsing van het kiesarrondissement BHV (dat GW-gezien moet gebeuren, zonder compromis vereist). Past in dezelfde lade van taalgrensondermijning.

Een territoriale uitbreiding waarbij het BHG alleen in Vlaanderen zal uitbreiden maar als een kers op de taart een territoriale corridor naar Wallonië zal bieden. Het is zeer duidelijk waarmee de Franstaligen bezig zijn: het BHG uitbreiden met het oog om later het grondgebied te onttrekken aan Vlaanderen. Met andere woorden homogenisering van hun grondgebied zonder daarbij de taalgrens te doorbreken op papier. Want wat zal die territoriale uitbreiding van het BHG betekenen op het politieke vlak binnen de grenzen van het BHG? Meer Vlamingen maar nog steeds Franstalige overheersing. Als België dan implodeert dan is het heel simpel: het BHG is defacto Franstalig grondgebied door de Franstalige meerderheid en dus van ons, het is gemakkelijker als men dan ook beschikt over een vaste landbrug tussen het huidige Waalse en Brussels Hoofstedelijk Gewest. Sommigen dromen luidop om het Brussels Hoofdstedelijk Gewest uit te breiden tot heel haar ‘hinterland’ (recente studie) waarbij de uitbreiding vooral in Vlaanderen plaats zal vinden.

Intermezzo, tijd om eens zelf te provoceren

Sta mij toe om eens stout te zijn en te spreken over een verdoken Franstalige geheime politieke agenda: Misschien kunnen ze uiteindelijk heel het gebied van de oude provincie Brabant opslokken zonder dat het op papier territoriaal werd ééngemaakt. Waals Brabant in handen van het Waals Gewest, Vlaams Brabant in handen van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Momenteel zijn er in Vlaams Brabant 1 052 467 inwoners, BHG: 1 018 029 inwoners.
Dat zou het ruwweg 50-50 maken tussen NL en Franstaligen. Een tweetalige regio over heel het grondgebied mag men wel meer Franstalige migratie verwachten vanuit Waals Brabant over heel het grensgebied…hoelang zou het duren voordat de Franstaligen op termijn de meerderheid zouden uitmaken? Valt te zien, migratiestromen en demografische evoluties.
Heel Vlaams Brabant opslorpen zal niet lukken, maar het BHG mits uitbreiding lijkt mij zeer plausibel.

Uitbreidingsdrang van het BHG:

Men is nu al bezig met een retoriek: Brussels Hoofdstedelijk Gewest tweetalig is niet meer van vandaag omdat de Nederlandstaligen maar 10% meer uitmaken, tweetaligheid van diensten ipv ambtenaren volgens noodzaak voor de bevolking. Daarnaast nog eens de politieke beschermingsmaatregelen voor de Vlamingen in Brussel willen schrappen. De taalwetgeving heeft geen dag stand gehouden in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, de taalfaciliteiten in de Vlaams rand rond Brussel daartegen… Genoeg is genoeg.

Kotsbeu die verfransing en vernedering van Vlaanderen.

De Verfransing in Vlaams Brabant is niet langer aanvaardbaar. De systematische minorisering van de Vlamingen in het BHG is onaanvaardbaar. Het hanteren van het BHG als instrument voor verdere verfransing en territoriale uitbreiding naast het ondergraven van de taalgrens is niet langer aanvaardbaar. Daarmee is het voor eens en altijd gedaan. Daar is maar één oplossing voor mogelijk: ontbinding Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Een gewest dat toch administratief vierkant draait en over onvoldoende financiële middelen beschikt. Financiële middelen dat ‘Vlaanderen wegkaapt’ als men de Franstalige en collaborateurs mogen geloven.

De taalgrens ligt er en wijzigt niet meer. Dat vormt voor Vlaanderen een casus belli, een reden tot ‘oorlog’ of eerder voorlopig een reden tot zwaar politiek conflict.

Hoe hervormen om dat communautair conflict
op te lossen in het gebied BHV?
Een poging tot…

Allereerst moet men het Brussels Hoofdstedelijk Gewest ontbinden. De morrelen aan de taalgrens is geen optie. Wel kan men een stadsgewest Brussel vormen, zoals het stadsgewest Antwerpen maar onder controle van het (huidige) Vlaams Gewest.

De verfransing stoppen en op termijn terugdraaien is een ingewikkelde en gevoelige materie.
Het mag geen aanleiding vormen voor een striem van ‘onderdrukkingsretoriek’ waarbij de Franstaligen internationaal en misschien lokaal keet komen schoppen. Historische minderheid, my ass! Hoe die counterpolitiek nu uitvoeren? Heel moeilijk.

Subnationaliteit en de ontbinding van BHG.

Subnationaliteit dwingt mensen ertoe om ‘kleur’ te bekennen. De gemeenschappen zullen vastleggen welke de criteria zijn om de subnationaliteit te bekomen. Er is geen ‘niet keuze’ mogelijk. Men is Vlaming of Nederlandstalige, Franstalige of Duitstalige. De rol van de gemeenschappen zal dus ook bestaan uit het beheren van de immigratie.

Een gemeenschap zal men voortaan ook territoriaal hechten aan een ‘huidig’ gewest waar mogelijk, samen vormen deze –wat men zal noemen- een deelstaat. Dit wil zeggen dat de Vlaamse gemeenschap zal opereren op het grondgebied van het Vlaams Gewest, vormt dan de Vlaamse deelstaat. De Franse gemeenschap opereert op het grondgebied van het Waals Gewest, Waalse deelstaat. Geen overlapping doch er is wel één uitzondering: administratieve bijstand.
Ik zou overeenkomen dat de Franse gemeenschap administratieve bijstand levert aan de Franstaligen in Vlaanderen, dat de Vlaamse gemeenschap administratieve bijstand levert aan de Vlamingen in Wallonië allemaal op eigen kosten. Gevolg van die administratieve bijstand: afschaffing taalfaciliteitenregimes.

Dit is een evolutie ten opzichte van het vorige voorstel. Daarin ontbond men het BHG en kwam er in de plaats een stelsel van taalfaciliteiten op een breder territorium. Alleen ondergraaf je dan het systeem.

Ter herinnering: het vervangende taalfaciliteitenstelsel zal in de regio BHV enkel betrekking gehad hebben op de huidige Franstalige bewoners. Het onderwijssysteem zou in Vlaamse handen vallen en men zou er een doorgedreven taalcursus Nederlands doorvoeren en op lange termijn overschakelen van Franstalig onderwijs naar Nederlandstalig onderwijs.

De ‘jonge generaties nakomelingen’ zullen wellicht het als een onderdrukking voelen als men de taalfaciliteiten gaat afschaffen, “waarom kregen mijn ouders dat wel en mijn kinderen niet meer?”. Men kan niet toestaan dat men het taalfaciliteitenregime gaat hanteren als excuus om eentalige Franstalige te blijven die zijn administratie in het Frans invult, dat is geen recht maar een voorrecht toegekend in bepaalde gemeentes. De administratieve eentaligheid van de gewesten doorbreken is geen oplossing, uitbreiding BHG ook niet. Waarom zou Vlaanderen administratief tweetalig moeten zijn en Wallonië niet zeker? Dat die mensen zich aanpassen.

Problemen: de Franstaligen in de streek BHV en de Duitstalige gemeenschap.

Franstaligen in BHV

Je ziet al van ver komen dat de Franstaligen zich zullen verzetten tegen een ontbinding van het BHG en zullen spreken over een noodzaak om ze te behouden. Want wat met de Franstaligen in de Deelstaat Vlaanderen? Dan worden ze afgesneden van de Franse gemeenschap. Dat is juist de bedoeling, een sterke incentive om zich aan te passen en dus ook Nederlandstalig (niet louter) te worden. Hetzelfde zou tevens gelden voor de Vlamingen in Wallonië, dus reciprociteit is er.

Ze zullen ervoor pleiten dat er een tweetalige (Belgisch) deelstaat/gewest moet komen waarin ‘beide gemeenschappen’ kunnen opereren, nogal wiedes dat er een territoriale uitbreiding zal moeten komen als men de taalfaciliteiten afschaft. Reciprociteit in Franstalige hoofden betekent vooral dat de Franstaligen hun privileges beschermd moeten worden. Dat is een invulling dat voor eeuwing en altijd moet ophouden met bestaan.

Franstalige onderwijs en cultuurbeleid is mee een bron van verfransing dat eraan moet geloven. Het BHG is een bron van zulke gelegenheden die mee de integratie in Vlaanderen bemoeilijkt. Integratie door middel van taal, taalkennis is het minste dat we vragen. Dat het BHG door haar bestaan al een gevaar betekent voor de territoriale integriteit van Vlaanderen staat -voor mij- al vast.

Probleem Duitstalige gemeenschap?

Als men een gemeenschap koppelt aan een Gewest, waarom dan geen Duitstalig gewest? Voor mij is dat bespreekbaar maar ik denk dat de Franstaligen daar tegen zouden zijn, eigenlijk weten we het niet. Als de Duitstalige gemeenschap geen apart gewest eist dan mogen ze van mijn part geïntegreerd zitten in het Waals Gewest waar men ze autonomie geeft inzake gemeenschapsbevoegdheden (wellicht zoals nu).

Beeld in de toekomst?

Overgangsfase

De territoriale binding van de gemeenschappen aan een gewest betekent dat bij ontbinding van het BHG de Franstaligen enkel toegang hebben tot de Franse gemeenschap voor administratieve bijstand. Publieke ondersteuning voor cultuur en onderwijs zal vallen onder Vlaamse bevoegdheid. Private financiering van cultuurgelegenheden en/of onderwijs lijkt mij mogelijk. Ik vermoed dat er een instorting zal zijn van de cultuurgelegenheden door een gebrek aan financiering, de Vlaamse gemeenschap zou mogelijk kunnen bijspringen indien bepaalde projecten interessant zijn (ter ondersteuning van andere facetten).

Het Franstalige onderwijs blijft voorlopig bestaan maar onder controle van de Vlaamse gemeenschap. Die zal het onderwijs moeten bijsturen om de tweetaligheid werkelijk tot stand te brengen, onze financiering. Om op een latere datum over te schakelen naar ééntalig Nederlandstalig onderwijs, de generatie na de tweetalige generatie om een te grote taalkloof tussen ouders & kinderen te voorkomen/minimaliseren.

De administratie kan voorlopig de tweetaligheid behouden als overgangsmaatregel. Lokale administratieve bediendes kunnen overgenomen worden door privé instellingen of in dienst genomen door de Franse gemeenschap in het kader van de ‘administratieve bijstand’.
De federale overheidsdiesten blijven tweetalig…logisch, vereist niet een tweetalige lokale administratie.

De Vlaamse gemeenschap zal zelfstandig bepalen in welke mate ze ‘tweetalig’ zal zijn in de regio.
Ik denk dat het in ons eigen voordeel zal zijn om een zekere mate van tweetaligheid tijdelijk in stand te houden.

Potentiële gevolgen.

Insurgency is altijd een gevaar.
Daarom dat men op termijn moet overschakelen en niet abrupt. Hierbij ook de noodzaak voor deelstatelijke co-operatie en inmenging in het Beligsche veiligheidsapparaat. Daarom ook om voorzichtig over te schakelen naar meer ééntaligheid.

Terugvallende verfransing?
De terugtrekking van de voorrechten, het verdwijnen van de tweetalige status kan tot gevolg hebben dat Franstaligen voor alle zekerheid verhuizen richting Wallonië (waar de gronden & huizen goedkoper zijn). Zij pakken hun ‘rijkdom’ mee zoals de Franstaligen naar Vlaanderen wijzen door de belastingsinning gericht op de woonplaats ipv werkplaats. Pendelen naar hun werk, het ‘Gewestelijk ExpresNet’ blijft dan in zekere mate nodig.

Instorting immobiliënprijzen?
Eén probleem in de regio BHV is dat de prijzen van woningen uit de pan swingen. Indien Franstaligen en masse verhuizen in eenzelfde tijdsframe komt er een overaanbod op de markt.
Positief element is dat er dan meer huurders eigenaar kunnen worden van een woning of dat men nu wel voldoende aanbod krijgt om de vraag op te vangen.

Renovatie van het stadgewest Brussel?
Indien er inderdaad vele Franstaligen wegtrekken ontstaat er een potentieel voor grotere openbare werken en urbane veranderingen in het stadsgewest Brussel. Meer kantoorruimte, meer groenruimte, herschikking openbaar vervoer, heropening van de oude haveninfrastructuur en de Zenne.

Nog dingen…?

Update 1: 22:10 30/09/07.

De VDAB zal heer & meester zijn over alle werklozen in het stadsgewest Brussel (oude BHG). Een strenger Vlaams beleid zou ervoor kunnen zorgen dat er een taalverrijking komt voor werklozen (Nederlands) die hun arbeidskansen zou (moeten) verbeteren. De strengheid kan er ook voor zorgen dat de werkloosheid zich verschuift richting Wallonië, met gevolgen op de immobiliënmarkt.

Vorming van het Stadsgewest BHG zou een bestuurlijke vereenvoudiging moeten betekenen voor de huidige structuur van 19 gemeentes, zou financiële problemen moeten beperken. Zou ook al heel wat problemen moeten oplossen die zich nu voordoen.

De Brusselse ziekenhuizen zullen allen onder Vlaams beheer vallen. Zou hen financieel kunnen saneren (indien nodig) en de tweetaligheid verbeteren, personeel voorlopig behouden. Ziekenhuizen op termijn sluiten naar gelang evolutie van de bevolking & noodzaak.

Update 2: 15.00 02/10/2007.

Waarom de ontbinding van het BHG? Het is een bron van verfransing. Een Franstalige heeft onvoldoende de incentive -niet om Vlaming te worden- om een tweetalige te worden en dus de lokale taal te leren & hanteren. Waarom zou een Franstalige zich aanpassen in een retoriek van ‘we zijn allemaal Belgen’ en een stelsel van taalfaciliteiten naast een tweetalig Brussels Hoofdstedelijk Gewest waar hij/zij terecht kan voor onderwijs/cultuur enz. Reden temeer om het BHG en de taalfaciliteitenstelsels in Vlaanderen te ontbinden.

Werking van het systeem van administratieve bijstand. Het lijkt nogal complex om hulp in te roepen van de gemeenschap waartoe men subnationaal behoort om documentatie te vertalen & terug op te zenden om ze te kunnen indienen. Met het Internet is alles mogelijk maar niet iedereen kan daarmee overweg. Andere werkingsmethode is dat (bij wijze van voorbeeld, Franstalige in Vlaanderen) in de gemeentes waar er vele Franstaligen wonen er een tweetalige ambtenaar komt bekostigt door de Franse gemeenschap in Vlaanderen, gerekruteerd door Vlaanderen. Afhankelijk van het aantal Franstalige inwoners en de financiële capaciteit van de Franse gemeenschap zouden er dat meerdere tweetaligen ambtenaren kunnen zijn in een Vlaamse gemeente of juist één tweetalige ambtenaar die werkt over het grondgebied van verschillende gemeentes (door een te brede verspreiding en onvoldoende aantal Franstalige in het gebied). Zelfde stelsel zou natuurlijk aan de overzijde van de taalgrens gelden.