Dat de federale regeringsonderhandelingen maar niet willen opschieten is natuurlijk, op zijn zachtst gezegd, vervelend voor al wie supportert voor de Belgische partij, maar minstens even irriterend is het dat men ook in het buitenland gemerkt heeft dat er in België iets aan de hand is. En dat daarover, horresco referens, zelfs artikels gepubliceerd worden die niet eerst aan de Belgische censor voorgelegd werden.
Vandaag beklaagt De Standaard er zich ferm over dat in de buitenlandse kranten kemels geschoten worden over de Belgische crisis. Dat beklag wordt weliswaar gemengd met een vorm van leedvermaak, een beetje in de trant van «zie maar eens wat die kranten ervan bakken, en die noemen zich dan ook kwaliteitskranten…» Of dat wel gepast is voor een krant die er zelf ook wel eens met de plank naast wil kloppen, of erger nog, durft verzuimen de plank op te nemen, is toch maar de vraag. Maar wat het beklag betreft valt op dat men er blijkbaar vooral een probleem mee heeft dat men duidelijk geen controle heeft over welke zaken er in de buitenlandse pers verschijnen.
Vroeger werd zowat alles over Belgisch politiek dat in de buitenlandse pers verscheen gefilterd door de Franstalige pers, met soms dan toch al eens een vertaald artikeltje uit een Vlaamse krant, maar vandaag kunnen buitenlandse journalisten hun mosterd ook op het internet halen en daar andere bronnen raadplegen. Een initiatief als The Brussels Journal is ongetwijfeld een nagel aan de doodskist van België en wordt duidelijk geraadpleegd door buitenlandse journalisten. Maar wat de pers nog het meest lijkt te irriteren is dat buitenlandse journalisten het aandurven zich buiten het Europese/internationale district van Brussel te begeven en zelf op pad te gaan om te horen wat de Vlaming of de Waal in zijn eigen dorpsstraat van de situatie vindt. Stel je voor zeg, die journalisten zijn duidelijk niet te beroerd om dingen zelf te gaan onderzoeken, alsof ze nog nooit gehoord hebben van een begrip als beroepsethiek!
Wie echter de artikelen in de buitenlandse pers leest stelt vast dat vrijwel niemand in het buitenland ernstige problemen lijkt te hebben met een uiteenvallen van België (op een Luxemburgse Eerste Minister na). Alle Marc Reynebeaus, Willy Claesen en Wilfried Martensen die ons al jarenlang hebben voorgehouden dat het buitenland de Vlaamse onafhankelijkheid nooit zou aanvaarden worden hiermee mooi in hun hemd gezet. Wat een belgicistische pretentie trouwens: moesten we immers werkelijk geloven dat men in de Verenigde Staten wakker zou liggen van een splitsing van een staat, amper een voorschoot groot en vrijwel onbeduidend, als het resultaat van die splitsing ternauwernood merkbaar zou zijn? Zolang men in Washington DC niet de indruk krijgt dat een onafhankelijk Vlaanderen het hoofdkwartier van de NAVO zou willen buitenjagen kan het hen geen barst schelen of dat hoofdkwartier in een Belgisch koninkrijk, een Vlaamse republiek of een Brusselse principauté zou liggen. Die vaststelling zal ongetwijfeld wel pijn doen: ten eerste aan hun Belgisch eergevoel, en ten tweede omdat ze vandaag tegenover zes miljoen Vlamingen ontmaskerd worden als patente leugenaars, ’s Majesteits loopjongens en/of ultieme non-experts. Het is dan slechts een magere troost dat je collega’s je ooit collectief hebben uitgeroepen tot slimste mens…
Professor Christine van Broeckhoven zal dus op 10 juni de sp.a-lijst in Antwerpen trekken. Met deze wetenschapper, gespecialiseerd in onder meer Alzheimer-dementie, is het duidelijk dat het tijdperk-Claes definitief voorbij is bij de Vlaamse socialisten. Dat neemt niet weg dat zij haar wetenschappelijk bagage goed zal kunnen gebruiken in haar nieuwe carrière, en daarbij denken we niet alleen aan haar collega’s socialistische Kamerleden.
Ik geef toe dat het wat flauw is om de link te leggen tussen Christine van Broeckhoven en Willy Claes, maar dat politici nogal aan de vergeetachtige kant zijn eens zij verkozen zijn geraakt is niet nieuw. Met welke verkiezingsbeloftes Christine van Broeckhoven zal uitpakken weet ik nog niet, maar ik vertrouw erop dat zij geen last zal hebben van de klassieke post-electorale dementie. Maar wat is erger: zelf vergeetachtig zijn, of merken dat de rest van je omgeving een belofte nog geen vijf minuten kan onthouden? Het zou wel eens kunnen dat er voor haar heel zware tijden zullen aanbreken in de Kamer, wanneer zij haar collega’s er tot vervelens toe aan zal moeten herinneren wat zij de kiezer allemaal beloofd hebben – vóór 10 juni.
Dat zal trouwens ook lachen worden tijdens de regeringsonderhandelingen:
— Maar neen, Bart de Wever, u ging toch niet tot de federale regering toetreden zonder een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, dus hoeft u ook geen staatssecretaris te worden.
— Maar neen, Yves Leterme, u ging toch Vlaams Minister-President blijven? En hoezo, u heeft meegedaan aan de federale verkiezingen? Wat, zelfs opgetreden bij Debby & Nancy?
— Neen, Bart Somers, u ging in Mechelen op post blijven, in plaats van terug minister te willen spelen op Vlaams of federaal niveau.
— Neen, Bert Anciaux, u had toch van een nieuwe collectieve regularisatieronde een breekpunt gemaakt voor SPIRIT om toe te treden tot de regering?
Ik denk dat ze zich heel snel heel populair zal maken bij de kandidaat-coalitiepartners!
Maar, er is natuurlijk een maar. Precies een jaar geleden werd ze door sp.a-voorzitter Johan vande Lanotte aangezocht om in zijn «raad van wijzen» te zitten, en toen zei ze nog dat ze nooit een sp.a’er zou worden. Al een eerste gaatje in haar geheugen, of is Christine van Broeckhoven alleen maar gespecialiseerd in andermans geheugen?
.
Het Arabische begrip al-Taqiyya lezers, is de meesten onder u wellicht onbekend. 
Dat is spijtig, want als wij willen begrijpen wat er in Amerika aan de hand is met de Democratische senatoren Hillary Clinton en Barack Hussein Obama – in hun lange run naar de presidentsverkiezingen – dan kunnen wij deze term niet lang meer ontlopen.
Eén van de weinigen hier te onzent die de term geloof ik wél goed kent, is de voormalige NAVO-secretarisgeneraal Willy Claes, maar zijn vertaling was dan altijd ontveinzen, en ook al staat dat woord misschien in van Dale, ik vind het geen mooi woord. Het heeft iets dubbels. Dissimulatie is nog zo’n vertaling. Begrijpelijk genoeg, maar zelf gebruiken doe je niet.
Wat Hillary recent aan Barack heeft verweten, is dat deze laatste verzwegen zou hebben dat hij, ter verre voorbereiding van zijn democratische carrière wellicht, vier jaar in een madrassa, een koranschool heeft doorgebracht. Barack Obama sprak wel vrijelijk over zijn christelijke achtergrond langs moederskant, over de Verenigde Kerk van de Drievuldigheid in Chicago waar hij wel eens langs ging, en ook nog over het atheïsme van zijn vader, maar over die madrassa hield hij zijn mond, en dat is bij Hillary slecht gevallen. Hij had dat direct moeten zeggen.
Wellicht ontgaat ook haar het begrip al-Taqiyya. Essentieel is het een positief begrip. Het komt er op neer dat het aan een moslim is toegestaan om tegenover een ongelovige te liegen of de waarheid te verdraaien. Het is onze moslim trouwens niet enkel toegestaan: onder omstandigheden is al-Taqiyya juist een deugdzame houding, waar zijn zieleheil aan vasthangt.
Een kwestie van afwegen dus: zijn de anderen ook moslims, dan is het natuurlijk simpel en geldt al-Taqiyya niet; maar zijn zij dat niet, dan mag de goede gelovige het gevaar voor zichzelf inschatten, en vooral moet hij ook goed overdenken of zijn Geloof beter is gediend met de waarheid, dan wel met een leugen.
Om de moeilijke term al-Taqiyya enigszins te Europeaniseren zou ik hem willen vergelijken met de beroemde reservatio mentalis van de jezuïeten. Ook zij hielden lange tijd vol dat leugen, zelfs meineed er mee door konden, als er een hoger belang in het spel was, én als je in je binnenste een kleine toevoeging deed aan je uitgesproken formule. Je kon bijvoorbeeld zweren: “Ik was gisteren niet op de plek van de moord” en dan in één adem, maar binnensmonds toevoegen: “of liever, eergisteren was ik er niet”. Op die manier was God ook op de hoogte, en was er moreel gesproken niets aan de hand.
Misschien vindt u dit belachelijk lezer, en stonden uw verwachtingen rond het Opperwezen hoger, maar gelukkig heeft destijds Salvador Dali, leerling van de jezuïetenpaters en altijd een goede katholiek gebleven, uw bezwaren opgevangen met zijn verklaring: “Dieu n’est pas grrand, il fait un mètrre à peu prrès, et puis il n’est pas iintelligent.”
Dali verwierp, op theologisch goede gronden meen ik, het goddelijk attribuut der intelligentie, als zijnde een typisch menselijk gebrek.
.
